Hoofdpagina

Mens zijn

Op deze pagina schrijf ik over allerlei menselijke aspecten.
Over jou, hoe je in het leven staat, maar ook over je houding naar anderen toe.


Het verloren kind


En dan is er dit kind wat zorg, aandacht en liefde tekort kwam van haar verzorgers.
Ze zal misschien haar leven lang blijven zoeken.
 De pijn is zo groot om te dragen voor zo'n klein kind.
 Om de pijn te weren, bouwt ze een muur om zich heen en
 haar onecht-zijn wordt geboren....

Later als ze groot is, dan weert ze af in het contact.
 Ze beredeneert alles verstandelijk om haar gevoelens af te schermen of te ontkennen.
 Het geeft haar houvast en aanzien.
 Ze manipuleert soms de mensen in haar omgeving.
 Ze heeft niet geleerd om te vragen waar ze behoefte aan heeft.

Ze ontkent vaak haar gevoelens. Ze mag geen boosheid en woede voelen om wat haar is overkomen.
 Ze moet zich altijd goed gedragen en lief zijn.
 Maar ze is zo moe en ze voelt zich zo machteloos.
 Ze mag geen verdriet hebben van haar ouders, daarom gaat ze maar lachen.
 Men vindt haar een leuk vrolijk kind.

Ze wil soms graag ravotten en rennen door de plassen als het geregend heeft,
 maar ze mag niet vies worden en ze moet stipt op tijd thuis komen.

Zo nestelt zich het geremde deel van de ouders in het kind.
 En zij zelf denkt dat ze van orde en netheid houdt.

Soms doet ze een poging om te ontsnappen aan het zelf.
 Daardoor voelt ze zich soms de ene keer heel superieur, ze waant zich onsterfelijk als een godin.
 De andere keer komen haar angsten en gebrek aan eigenwaarde bloot te liggen.

Haar emoties blijven voor anderen zorgvuldig verborgen.
 Maar 's avonds maken de beelden op tv over eenzaamheid en krenking hevige emoties bij haar
 los.
 Soms ook bij het zien van een innige omhelzing.

Het is een reactie van een kind dat vervreemd is van het "eigen ik".
 Misschien zal het kind haar onverwerkte emoties gaan erkennen en herkennen, zodat ze dichter bij haar gevoel kan komen
 en helen.

Maar anders zal ze blijven zoeken naar bevrediging van haar onvervulde behoeften en verlangens....maar ook soms
 in verkeerde handen vallen…


Annelies




Submenu

< © Annelies van Rheenen >