Hoofdpagina

Gedichten

Op deze pagina heb ik de volgende gedichten geplaatst :

Morgenland, De leegte, De waarheid, de Evenaar en Luchtkasteel.

  


Morgenland


Hij verschijnt in
herfststormen
in mijn purperen
morgenland.
Hij verjaagt de
zwoele zomer,
breekt de golven
op het witte strand.


Hij is de zonnegod
van heelheid.
Van wilde
volbloedpaarden
en nestelende
zwaluwen.
Van lichtbundels
en slagschaduwen.


Hij verdringt de
drijvende ijsschotsen
in de oranje
morgengloed.
Hij  bewaakt mijn
geest en lichaam,
mijn kolkend
zigeunerbloed.


De wolven huilen
want ik ben
verdwaald in jou.
Een roofvogel vliegt
hoog boven me
in hemelsblauw.
En ik zoek vergeefs
                naar mijn geliefde…              

Annelies van Rheenen



De leegte

De wind huilt
bittere tranen
om de dood
van een liefde.
Een schaduw danst,
de zon gaat onder.
De leegte zwijgt
in me…


Slagregens  slaan
tegen kale takken
van dorre bomen.
Zwellen het verdriet
van rivieren aan.
Doen rimpelloos
water overgaan in
kolkende  modderstromen.


Flarden mist
hangen als
hersenschimmen
rond de menhirs.
Je silhouet verschijnt
waar ik de as uitstrooi 
van mijn onvervuld
verlangen en verdwijnt…


In de groeizame aarde
 van mijn ziel
ontkiemt het zaad
van je kracht.
Van wie
 je bent.
Van de  liefde
die je achterlaat…


Annelies van Rheenen



De waarheid

                     

 Het liefst verberg
ik me in
de spelonken
van een rots.
Voor de gedwongen
naaktheid van
mijn schaamte,
de geselslagen van
mijn gekrenkte trots.



Ik verberg me voor
de onderdrukte pijn.
Woede, mijn
opeengeklemde kaken.
Voor de onderhuidse
splinters van het
afgewezen zijn;
de verlammende angst
om je kwijt te raken.



De openbaring van
de waarheid
houdt me gevangen
achter de tralies
van mijn kooi.
Laat me wezenloos
achter in tweestrijd;
een door een
leeuw verscheurde prooi . 

  

Annelies van Rheenen



De Evenaar



Diep gezonken in het drijfzand
van verwarring en angst
worstelt ze zich traag
omhoog naar de waterkant.


Haar naakte lichaam groen
gekleurd door algen en kroos.
Liefde als een verborgen verlangen,
een verboden visioen.


De schok is groot als ze hem ziet
in de rimpels van het water.
Wanneer ze zijn stem hoort fluisteren
in het wuivend riet.


Een libelle scheert in windvlagen
als een somber gevoel
over het duister moeras, door een
doolhof van onbeantwoorde vragen.


Ringslangen krullen
om haar armen heen
als Oost-Indische kers
om een zwerfsteen.


De natte bruine haren
langs haar betraande ogen
lijken als bloedzuigers
aan haar vastgezogen.


Hij is haar enig bezit
in haar verbeelding.
Het ideaalbeeld
van haar verering.

Maar ook haar grote liefde.
Haar god en evenaar;
het midden tussen beide polen.
Grillig en onaantastbaar...


Annelies van Rheenen



Luchtkasteel



Onze liefde is wonen
in een luchtkasteel
versierd met arabesken.
Met zware druiventrossen
hangend over
zonnige terrassen.


Onze liefde is dromen
van een landschap
met beaugainville en
oleanderstruiken.
Met bloemknoppen
die ontluiken.


Onze liefde is genieten
van een vijver
met een sproeiende fontein.
Een tuin met beelden,
een zonnewijzer,
de geur van leliën en jasmijn.


Onze liefde is mijn
spirituele reis.
Mijn begin en einde
in dit aardse paradijs.
          Mijn groei naar een gevoel         
van onbegrensde ruimte.


Annelies van Rheenen





 


 


 




 









< © Annelies van Rheenen >